سلام دوستان....چرا یه نظری نمیدین به وبلاگمون....دلمون ترکید دیگه

وقتي هستي،

يه فرشته ،  كه با گريه هاش نوشته : همه فرشته هاي گم شده پيدا بشن ،      دنيا بهشته

مهمون زود گذرند. پس براش آسمون باش که همیشه بالای سرش

باشی

دلبستن ديوانگيست ...... دلبستن حماقت است ...... زيرا دل بريدن آسان نيست ......

ساده نبود گذشتن از تو برام....

ساده نبود كوچه تو از لحظه هام.....

چه ساده دل بريدي ، اشك منو نديدي....

خطي رو خاطراته قشنگمون كشيدي...

چه عاشقانه خوندم، چه بي بهونه رفتي .......

اگه تويه دنيا يه به اين بزرگي يكي هست كه با ديدنش رنگ چهرت تغيير ميكنه،يا صدايه قلبت ابروت رو به تاراژ ميبره مهم نيست ماله تو باشه ! ! ! ! ..مهم اينه كه : باشه.....نفس بكشه .....زندگي كنه.....ولي بديش همينه كه يه حسرته هميشگي رو، رو دلت ميزاره....حسرتي كه فقط اشك و آه ،آرام بخششه............

يه پسركوري تو اين دنيايه نامرد زندگي ميكرد .اين پسره يه دوست دختري داشت كه عاشقه اون بود.پسره هميشه ميگفت : اگه من چشمامو داشتم وبينا بودم هميشه با اون ميموندم .يه روز يكي پيدا شد كه به اون پسر چشماشو داد....وقتي كه پسره بينا شد ديد كه دوست دخترش كوره!!!!!بهش گفت:من ديگه تورو نميخوام ،برو..!!!دختره با ناراحتي رفت و يه لبخند بهش زد و گفت :مراقبه چشمايه من باش.............!!!

بجايه دسته گلي كه فردا بر قبرم نثار كني ،امروز با شاخه گلي كوچك يادم كن......به جايه سيله اشكي كه فردا بر مزارم ميريزي ،امروز با تبسمي شادم كن........به جايه متنهايه تسليت كه فردا برايم مينويسي ،امروز با يك پيغامه كوچك خوشحالم كن......

حكايت جالبيست كه : فراموش شدگان؛ فراموش كنندگان را؛هرگز فراموش نمي كنند.....

من در سالهايه بي حضوره تو ،فقط باياده تو زندگي كردم وآرزوهايم را فقط به اميد ديداره تو به شب رساندم،شكست و ناباوري در نظرم كلماتي بس غريب و ناآشنا بودن،بنابراين لحظه لحظه هايه زندگي ام را پايه رؤياي تو قرباني كردم.از تمامي واژه ها سكوت را بيشتر دوست داشتم ميداني چرا؟چون در سكوتم به تو ميانديشيدم وزيباترين نامي كه بر لبم جاري ميشد نام تو بود،تو رؤيايه شبانه ام بودي ،توتنها اميد من برايه رهايي از زندان غم بودي.اما اكنون احساس ميكنم به انتهايه جاده ي خوش باوري رسيده ام ،مدام به خودم دروغ ميگفتم و قلبم را تا به امروز زنده نگاه ميداشتم ،اما اينك يارايه مقابله با سرنوشت را ندارم گويا در تقديره من نيامده كه تو همدمه تنهاييهام باشي.روزگار مرا به راهي ميكشاند و من محكومم كه با او بروم .پس عزيز اي كاش روزي ميفهميدي كه چگونه بهترين لحظه هايه عمرم را در آرزويه ديداره تو جان سپردند.............

بي وفا بود كه رفت .......راحت وآرام از مقابله شقايقها گذشت آنقدر بي خيال بود كه گويي هرگز برايش دردورنجه بابونه ها مهم نبود ،

بي رحم و سنگدل ،چشمهايه گريان را ناديده گرفت ..اوباتمامه هستي اش رفت

غافل از قلبهايي كه به خاطرش شكسته بودند ،وگويي التماسه هيچ دستي برايش مهم نبود .انگار پاييز را نميدي كه بي صبرانه منتظر بود پا رويه جاپايش بگذارد،او رفت......وگفت :منتظرش بمانم و من همچنان نا ابدهمين جا همراهه تمامه اشكهايم كناره پلكانه شك و ترديد در انتظارش خواهم ماند اما هميشه حس غريبي به من ميگوييد:

اگه ميخواست برگرده هرگز نميرفت..............

بازهم در اوج نااميدي فاله حافظ ميگيرم .چه جوابه زيبايي

................................

................................

ناگاه دلم سخت گرفت و يادم افتاد كه حافظ هيچ كس را نااميد نميكند!!!!!!!!!!!!

تنها عشق و مرگ است كه همه چيز را دگرگون مي كند

من خسته ترين واژه ملموسه غروبم

كاش در اين وسعت سبز يك نفر درده مرا مي فهميد . .

يعني بايد باور كنم ديگه نيستي . ؟ .! يعني بايد باور كنم

چه جوري ميتونم اون همه خاطراتت رو يه شبه پر پر كنم

يكي دو روز نيست آخه صبحت يه عمره كه دارم براي تو ميميرم

مي دونم محاله بدون تو نمي تونم يه لحظه رو سر كنم

براي ديدن من دلت را ديده كن ... ديدي كه تنهايم؟

دوستاره

تا چند ستاره بشمارم بر ميگردي؟ مسافره من!

يادم نرفته تمامه پنجره ها رو باز گذاشتم پشته اين پنجره شب داره ميلرزه .. اما تو يادت باشه ؛ ستاره هاي آسمون كه تموم شد بايد برگردي!

يك ستاره . . . .

دو ستاره . . . .

چقدر سخته گله آرزوهات رو در باغ ديگري ببيني وهزار بار در خودت بشكني و آن وقت آرام زير لب بگويي: گل من باغچه نوت مبارك